Symboliks

Kilkanaście lat temu. Pogrzeb stryjecznej babki Alberty. Trumna stała przy ołtarzu, w otoczeniu kwiatów, w małym kościele w Olsztynku. Ciocia była postacią dosyć popularną i lubianą, więc większość zgromadzonych pogrążona była w głębokim smutku lub zadumie. Siedziałam blisko trumny, rozmyślając o życiu. Patrzyłam też na ciało cioci zamknięte w drewnianym pudełku,  uwzględniając to, że ciocia może bytować gdzieś tam, w jakiejś innej formie. Wtem, na jasnym tle trumny pojawił się pająk, chyba zszedł z kwiatów? O! Posłaniec śmierci, pomyślałam. Teraz widzę, że ciocia sama w sobie miała coś z pająka. Snuła piękne opowieści o prababce i pradziadku, dekorując je zdjęciami. Poza tym w większości przypadków brała sprawy w swoje ręce i nie było dla niej rzeczy niemożliwych. Była więc tak jak pająk, kowalem własnego losu. Kiedy byłam dzieckiem, dziwiły mnie u niej dwie rzeczy: nigdy nie opowiadała o chorobach i miała zaskakujące poczucie humoru, trochę ekscentryczne, czasem rubaszne, a ...

Wodospad to rodzaj wody, z tymże specyficznej. Woda to ruch, a w tym przypadku jest on dosyć szybki, co kojarzy się z szeroko pojętą intensywnością. Woda to emocje, uczucia i wszystko, co nieuświadomione. Z jednej strony wodospad niesie ze sobą natężenie przeżyć i doznań, a z drugiej wskazuje na ruch i zmianę jako immanentną cechę rzeczywistości. Przykładowo w kontekście erotycznym wodospad reprezentowałby nawał pożądania i napięcia właściwie nie do wytrzymania. Jego woda rozbija się o skały. Potężna moc łączy się z delikatnością, ukazując zdolność kochania i tworzenia, ale również niszczenia. Obie te części składają się na pełnię, z tymże tylko nieliczni ją wytrzymują i większość skupia się bardziej na niszczeniu lub tylko na tworzeniu. Ze zwałami płynącej nieustannie wody łączy się bezpośrednio obfitość. A z obfitością branie i dawanie. Żeby tego doświadczać potrzebna jest otwartość. Łatwo przetestować jej poziom. Wystarczy wyobrazić sobie, że jest się w wodospadzie. A następn...