Symboliks

Siedzę sobie w pociągu do Olsztynka. Pociąg stoi przy peronie na stacji Warszawa Wschodnia. Patrząc w prawo widać kolejne perony, a za nimi zieleń. Ciemniejsza i jaśniejsza. Robi się z tego kurtynka albo zasłonka. Może i taka do innych wymiarów?  Kto to wie? Ja też nie wiem, przecież tam nie zajrzałam. – Nie zajrzałaś? – No nie. – A chciałabyś? No pewnie! Kto by nie chciał – Ja bym nie chciała, bo już tam byłam. JA wszędzie byłam. A ty tam nie byłaś? To gdzie byłaś? – W Chinach, w Anglii, w Japonii, to też wyspa. – We wszechświecie, wszystko jest jak wyspa. On jest duży, na jego tle wszystko wydaje się małe. – No i dobrze, dlatego na Wielki Atraktor patrzę z daleka, z większej odległości, z dystansem, bo jak sobie zaczynam wyobrażać jaki jest wielki, to już mi się gorąco robi i brzuch mnie boli z wrażenia. Mózg mi się przegrzewa, choć się nawadniam wodusią z dodatkiem groszków soli kłodawskiej, ale i tak robi mi się sucho w ustach i gorąco od tej wielkości. Z monologu ...

W Olsztynie autobusy jeżdżą rzadko, tak co 20 minut, a 107, które dojeżdża do Łupstycha, pod Olsztynem jeszcze rzadziej. Łapanie takiego autobusu jest jak planowanie podróży z Warszawy do Lublina.  Ffffound Trzeba sprawdzić, o której autobus odjeżdża, stawić się o czasie na przystanku, lepiej wcześniej. Jeśli przyjdzie się za późno, to wiadomo, że trzeba czekać, ale jeśli jest to akurat niedziela, to nawet pół dnia się siedzi pod żółtą wiatką, na skraju lasu. To znaczy ja nigdy nie siedziałam, ale mogłam, a ta myśl mnie przerażała.  Z drugiej strony czekanie pod żółtą wiatką mogło być miłe.  Na lewo las i aroboretum. Samego arboretum nie widziałam, ale tak się nazywa kolejny przystanek na żądanie. Może ta specjalna grupa drzew, wyróżniona komunikacyjnie, znajduje się gdzieś w głębi lasu, pomiędzy poślednimi drzewami, a może jest zupełnie inaczej. Las jest ładny. Niezbyt stary, niezbyt młody i na tyle gęsty, że swoim listowiem tworzy połyskującą, napra...