Symboliks

Nie pamiętam, kiedy to było dokładnie, ale chyba późną wiosną 2016. Wolna sobota – zwykle spędzałam ją w domu albo wypuszczałam się w miasto na hulajnodze, żeby poszwendać się między pekińskimi hutongami, zwłaszcza, że były plany wyburzania kolejnych, a i tak zostało już ich niewiele (chodzi o to, żeby rozproszyć alternatywny hutongowy świat i przywołać do porządku młodych Chińczyków, którzy spotykają się w tamtejszych kawiarniach i klubach muzycznych z obcokrajowcami, zażywają narkotyki i najpewniej się namawiają). Dom Pedro, największy akwamaryn świata, fot. Donald E. Hurlbert Zaplanowałyśmy z Ewą wycieczkę po oprawki, ale głównym punktem programu był Pearl Market (Hongqiao Market), który gromadził nie tyle samych poławiaczy pereł, ale tych, którzy nimi handlują. Dziś można tu kupić wszystko, ale my przyjechałyśmy po biżuty, które znajdują się na górnym piętrze. Żadna ekspedientka nie siedzi tu bezczynnie, wszystkie wiążą perły w piękne naszyjniki jak te pracowite myszki. Ewę wci...

 Dla mojej mamy. Fot. Will Burrard-Lucass, 2019 2007. Pracownia na warszawskim Kamionku, przy Mińskiej była przepastna – prawie 80 m2 i dosyć wysoka. Wcześniej była tam szwalnia, w której szyto głównie podróbki. Miejsce tanie, ale do gruntownego remont – po zalaniu. Trzeba było kuć tynki, bo ściana była mokra do połowy wysokości. Zanim zaczęliśmy robotę, postanowiłam, że zrobię tam szablon. Wybrałam czarną panterę, bo wtedy malowałam dużo egzotycznych zwierząt, lubiłam zwłaszcza dzikie koty, bardzo mnie fascynowały. Nasprejowałam ją wysoko, prawie pod sufitem: niby stała niby siedziała na gałęzi drzewa. Potem zniknęła. Dziś wraca w zupełnie nowej odsłonie. Pantera, a pan potem, Mińska, 2007, fot. KB   Kilka dni temu mi się śniła, widziałam ją jak zwinnie wskakuje do domu przez balkon. Zastanawiałam się, kto się nią zajmuje. W domu był pies. Bałam się, że go pożre. Pantera była dosyć przyjacielska jak na dzikiego kota. Byłam pod wrażeniem jej zwinności, ale też trochę się bałam...