Żuk

Ja nie chcę iść pod wiatr, gdy wieje w dobrą stronę
Nie chcę biec do gwiazd, niech gwiazdy biegną do mnie
Nie chcę chwytać dnia, gdy w ręku mam tygodnie
Takie miłe, takie to miłe

Ja nie chcę iść pod wiatr, gdy wieje w dobrą stronę
W końcu mam swój czas, to chyba dobry moment

Nie chcę biec do gwiazd
Początek,  autor: Krzysztof Zalewski

Skarabeusz, źr. internet

Myślałam o tym, że przydałaby się nowa kapka na łóżko.

Kilka dni później idę z psem i pod garażami widzę karton z różnościami. Czyżby wszechświat odpowiedział na moje zawołanie? Podchodzę bliżej i rzeczywiście, w kartonie są jakieś stare poduszki jedna z wielbłądem i kapa. Już się cieszę. Biorę ją pod pachę. Akurat sąsiadka wracała z basenu z mokrymi włosami. Trochę się zdziwiła i wywróciła oczami. Niech sobie patrzy jak chce, ja tu właśnie przeżywam synchronizację z wszechświatem i doprawdy magiczny moment. Już w domu okazało się, że materiał z którego zrobiona była 'kapa' to nie wełna, tylko coś okropnie sztucznego. Choć ładny czerwony, po rozłożeniu okazał się brudny i raczej śmierdzący. No i nie była to kapa, którą mogłabym przykryć łóżko, tylko pojedyncza zasłona z metalowymi, zardzewiałymi kółkami. A jak ją rozłożyłam, poczułam, że wskoczył z niej tabun roztoczy. Złożyłam 'kapkę' i odniosłam na miejsce. No cóż.

Dla Junga synchronizacja była oczywistością. On akurat przeżył swoje ciemności egipskie, a jego intuicja, żeby rzucić pracę na uczelni i zanurkować w to, co go wołało, okazała się być dobra. Dzięki tym doświadczeniom stworzył całkiem spójny system, który ujmował człowieka jak część większej całości, zarówno przestrzennie jak i czasowo. Jego odkrycia zaistniały w kontekście poszerzania świadomości o to, co niewidzialne, a z perspektywy czasu widać, że są ważnym przystankiem w docierania do prawdy. Jung zwracał między innymi uwagę na to, czy rzeczy działy się w dobrym rytmie i rezonowały z tym co wokół. Na temat synchronizacji naprowadził go żuk, którego dostrzegł na parapecie okna swojego gabinetu, kiedy jedna z jego pacjentek opowiadała mu o tym jak przyśnił się jej skarabeusz.

Nie jesteśmy w Egipcie. U nas skarabeusz to żuk, co gówno zjada. Nie jest zrobiony ze złota i lapis lazuli. Można go natomiast spotkać na leśnej drodze. Występuje powszechnie i nie wielu ludzi się nim zachwyca. Bo nie jest to ani ryś, ani łoś, nie ma w sobie również majestatu jelenia.
Jednak zarówno żuk z grobu Tutanchamona jak i ten z polskiego lasu to wielki czyściciel, mistrz transformacji. Niesie ze sobą przekaz o sile, strukturze. Zawsze robi swoje, nawet jak innym to śmierdzi. Zarówno on sam jak i jego misja są więc nie do przecenienia.
Egipcjanom kulka nawozu, którą toczył, przypominała słońce źródło ruchu i życia w ogóle.
Skarabeusz symbolizował serce zmarłego. W tradycji egipskiej serce było 'domem' prawdy. Po śmierci ważone przez boginię Maat, która sprawdzała ile w nim prawdy, a ile kłamstwa.
W wielu kulturach uznawane jest za centrum mocy człowieka i źródło intuicji.

Wtedy na spacerze nie znalazłam co prawda kapy na łóżko, ale dowiedziałam się, że nie potrzebuję już żadnych kotar i zasłon.

Monika Waraxa